 |
 |
 opgelucht
Boek
|
28 September 2007 | 08:08:30
 |
Gisteravond voordat ik naar bed ging vond ik condooms, massageolie van alles in m'n tas. Ik ben zo bang dat het allemaal opnieuw gaat gebeuren. Dat ik mezelf kwijtraak. Net als toen. Toen ik zwanger was van m'n kindje. Alles was zo nieuw voor me. Die hormonen die door mijn lijf gierden. Jezus, wat ik toen gedaan heb... Ach laat maar. Te erg voor woorden. Als ik het opschrijf... Laat maar. Het is het niet waard.
Ik heb ze gisteren goed weggehouden. Het is eindelijk weer een keer gelukt. |
|
|
 |
 ontkenning
Boek
|
27 September 2007 | 09:01:48
 |
Ik wil nog even iets kwijt. Ik ben niet blind. Ik weet heus wel wat ze van plan zijn. Maar ik hou het wel tegen. Heus niet. Ik ontken ze. Als ik ontken dat ze er niet zijn. Dat ze dit niet geschreven hebben, verdwijnen ze vanzelf, denk ik. Dom, dat weet ik. Ik weet heus wel wat er staat. Maar ik hou ze tegen. Over mijn lijk zullen ze dit doen. Over mijn lijk zullen ze weer gaan moorden. Waarom denk je dat ik besloten heb te gaan loggen? Ik wil weten wat er gebeurt tijdens mijn blackouts. Zij willen dolgraag weten dat ze bestaan. Ze kunnen het toch niet laten om niet te laten weten dat ze bestaan. Zo arrogant zijn ze.
Je vraagt je misschien ook af waarom ik niet naar het Riagg of iets dergelijks ga? Waarom ik geen hulp zoek? Dat kan ik niet maken. Ik heb een gezin. Tien jaar geleden is er iets verschrikkelijks gebeurd en ik kan het me niet permitteren dat het uitgesproken wordt. |
|
|
 |
 Vreemd daarnet
Boek
|
25 September 2007 | 13:56:57
 |
‘Mam waar was je? Dit vroeg mijn kindje me daarnet. Snapte het niet helemaal. Ik zei dat ik gewoon thuis was. Ik vroeg haar waar ik in vredesnaam geweest moest zijn. Ik heb toch nergens om naartoe te gaan? ‘Mam je was weg, echt waar. Kijk maar. Je hebt nieuwe schoenen gehaald en kleren… en nog meer dingen waar ik niets van snap’. Waarschijnlijk vergist ze zich. Ze vraagt het maar aan d’r vader, misschien heeft hij die spullen gekocht. Hij is nu nog aan het werk, dus dat komt later wel. Alleen dat bijdehandje hield niet zomaar op. Ze zei, ‘mam dat is niet alles. Je was er niet toen ik van school kwam. Je bent er altijd. Je laat me nooit zomaar staan’. Ik moet zeggen dat ik het inderdaad wel vreemd vond dat ze door één van haar vriendjes moeder thuisgebracht werd. Ik had geloof ik niets afgesproken. Maar omdat ik de laatste tijd zo vergeetachtig ben, zei ik er niets van en nam aan dat het deze keer ook vergeten was. Ik zei dat ik waarschijnlijk in slaap gevallen was. In een diepe slaap, want ze keek me weer zo vreemd aan. Alsof ik iets te verbergen had. Laat maar. Dieper op ingaan brengt ons toch niet verder. Ik ga lekker voor d’r koken. Tot morgen maar weer.
|
|
|
 |
 I'll be back
Boek
|
25 September 2007 | 11:41:28
 |
Wat zal ik doen om al deze kinderen te redden? Zal ik ze één voor één neerschieten? Één kogel door hun kop? Te gemakkelijk. Wordt 't een smeerboel. Hoe kom ik erachter wie pedofiel is en wie niet? Ach doe niet zo moeilijk. Kijk in die politieregisters, kom je er vanzelf achter. Zij die invloed hebben. Ja oké, want luister. Kijk als ik één kindje red, redden we er misschien wel 10. Twee pedo's zijn 30 kinderen. Misschien. Als die kinderen gered zijn is de kans groter voor een betere wereld. Meer mensen zullen keuzes maken met een goed gevoel, geen haat meer of verwrongen gevoelens. Ik moet iets doen. Rechters die pedofiel zijn. Ze laten de echte pedo’s gaan of geven ze lage straffen. Kinderen die vroeger verkracht of mishandeld zijn komen in de regeringen terecht. Vol met haat nemen ze beslissingen. Ze zijn vol haat tegen iedereen. Ik moet dit doen. Ik moet ze verlossen. Zodat kinderen de kans krijgen stabiel en liefdevol op te groeien. De pedo’s zijn toch niet meer te redden. Ze hebben hun kans laten schieten toen ze het vertrouwen van mijn kindje schaadden. Het is ook mijn kindje?! Het is ons kindje, Rustig, rustig. Hoe zullen we het aanpakken. We mogen natuurlijk nooit gepakt worden. Dat zou zonde zijn. Andere mensen met dezelfde gedachten zijn toch te schijterig om het te doen. Ik mag nooit gepakt worden. Ik moet de kinderen beschermen. Niemand anders neemt het voor ons op. Je hebt gelijkt. Thuis kan ik het niet doen. teveel mensen. Je mannetje mag natuurlijk niks weten, hè. Moet een plek zien te vinden waar ik ongestoord alles kan voorbereiden. Wapens, kleding, wat hebben we allemaal nodig? Ik moet eerst bewijzen hebben dat het pedo’s zijn. Ik volg ze. Daarna schiet ik ze door hun hoofd. Nee, neen niet door hun hoofd. Teveel troep, zei ik net toch. Ze zijn dan toch ook eindelijk vrij? Wat maakt het uit.Vrij zijn de kinderen Ze zullen niet meer bang zijn. Ouders zijn geruster. De hele mensheid gaat naar de klote door dit soort mensen. Wij mensen zijn allemaal zeer bijzondere en unieke wezens. Onze potentie? We kunnen zoveel bereiken met onze brein. En dan wordt alles vertraagt of vernietigd door mensen die hun lustgevoelens niet kunnen bedwingen? We kunnen zoveel bereiken met ons gevoel. Als een kind seksueel misbruikt wordt is het voor altijd stukgemaakt. Zie de pedo’s. Hier op aarde zijn de verleidingen voor hen toch te groot. Op aarde willen en zullen ze toch niet groeien. Zij en vele anderen bedreigen de vooruitgang van de mensheid.
Waar beginnen we? Ik kan niet wachten. Ik heb een idee! Vanavond leg ik het uit. Nu ga ik naar m'n werk. Kom we gaan. Vanavond roepen we iedereen erbij. Hoe kom ik aan die bloedneus? De laatste tijd gaat het niet zo goed. Morgen bel ik de dokter weer eens even op.
|
|
|
|
|
|